– Jaihoon

ഓ! സ്വപ്നസ്ണേഹിതാ…
പതുക്കെ ഞാനൊരു സത്യം തുറക്കട്ടെ
നിന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ അവന്‍ തന്‍ ഭയം
മറയേതുമില്ലാതിരിപ്പാണു താന്‍

ഒരു സുഹൃത്തെപ്പൊഴും അപരനൊരുത്തന്‌
നിഷ്കളങ്കമാം ഒരു കണ്ണാടി പോലെയാം
നന്മകാണുകില്‍ പുകഴ്ത്തിടും; തിന്മയെങ്കിലോ
വേണ്ടപോല്‍ അവനെ തിരുത്തിടും

മാനത്തമ്പിളി നിറ പൌര്‍ണമിയായ്‌ തിളങ്ങവേ
താഴെ ഭൂമിയില്‍ ജലപൊയ്കകള്‍ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു:
“നീ എത്ര സുന്ദരന്‍!സുമുഖ സുമോഹനന്‍!”

എന്നാല്‍,

പരിമളപൂര്‍ണമാം പനനീര്‍ നറുപൂവിന്‌
ആത്മസൌഭഗം വിനഷ്ടമായാലുടന്‍
രാപ്പാടി ചെയ്തിടും ഉഗ്ര നിരൂപണം
“നിന്‍ ദുര്‍ഘുണം തല്‍ക്ഷണം മാറ്റിയെടുക്കണം”

കണ്ണാടി എപ്പോഴും പ്രതിബിംബം തന്നിടും
തുണ്ടങ്ങളായ്‌ നീ അതിനെ കഷ്ണിച്ചുവെങ്കിലും

ഒരു സാക്ഷാല്‍ സുഹൃത്തിന്റെ വിശ്വാസമൊരിക്കലും
ഇളകിയാടില്ല, അലയില്ല, ഉലയില്ല.
ശാന്തമാം പൊയ്കയില്‍ ഒരു കല്ലുയര്‍ത്തിടും
ഓളം തള്ളുപോലും തെല്ലുമേ അതിലില്ല.

ദേശ്യം വരുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ ഒരാള്‍
വിരല്‍ ചൂണ്ടി വല്ലതും പറഞ്ഞിരിക്കാം
പക്ഷേ നിത്യവും അപ്പടി നീരസം തന്നെയാ
ഹൃദയത്തിലുള്ളതെന്നര്‍ത്ഥമുണ്ടോ?

തന്‍പ്രിയ സ്നേഹിതന്‍ തീരെയും നോവാതെ
കാര്യങ്ങളവന്‌ തിരിച്ചറിയും വിധം
പ്രശംസാഭിശംസാ നുറുങ്ങുകള്‍ കൊണ്ടുതാന്‍
നേര്‍വഴി കാനിക്കുവനല്ലോ ഒരു സ്നേഹിതന്‍

പൊയ്കയും ചന്ദ്രനും പനനീര്‍ പുഷ്പവും
എല്ലാം കിടക്കട്ടെ തല്‍കാലം അപ്പുറം

കണ്ണാടിയില്‍ ഞാന്‍ ഒളിഞ്ഞൊന്ന്‌ നോക്കിയാല്‍
നിന്‍ സാനിധ്യമാണ്‌ ഞാന്‍ അവിടെ കൊതിക്കുക

കപട മുഖസ്തുതിതന്‍ മണം പോയ പുഷ്പഹാരം
ഈ രാപ്പാടിക്കു മേല്‍ പലരും ചൊരിയുന്നു പക്ഷേ
എന്‍ കുറവുകളെ പഴിച്ച്‌ നീ ഉരചെയ്തിടും
ആക്ഷേപവാക്കുകളോട്‌ തുലനം ചെയ്തിടുമ്പോള്‍
തേന്‍ ഇറ്റിവീഴുമത്തരം മുഖസ്തുതി കൊണ്ടെന്തു പ്രയോജനം?

Translated by Alavi Al Hudawi.